In memoriam Bassem Sabry

Gisteren is Bassem Sabry overleden. Hij was pas 31. Vanaf het eerste begin van de opstand in Egypte heb ik hem meerdere malen ontmoet. Hij was analist, schrijver en activist in Egypte sinds de opstand in 2011. Hij publiceerde regelmatig in Al Monitor, The Atlantic, Buitenlands Beleid, Al Masry Al Youm. Hij was een productief schrijver, wiens werk waardevol inzicht gaf in de Egyptische crisis en was een bewijs van zijn liefde voor zijn land. Ik ervaar het als een voorrecht hem te hebben mogen ontmoeten.

Om hem te herdenken en te eren plaats ik hieronder de (vertaalde) lofrede, zoals die werd geschreven door zijn vriend en collega, Mohamed El Dahshan.

“Hier is wat ik moet je vertellen over Bassem Sabry: Bassem was een fundamenteel, diep eerlijk man.

20140429BassemDit is misschien niet de eerste epitheton gebruikt om iemand in een lofrede te beschrijven; misschien vindt je het een teleurstelling, als je bloemrijke superlatieven verwacht. Toch zal ik gebruik maken van deze superlatieven, want voor Bassem golden ze echt allemaal. Maar allen die hem lezen, of op zijn blog of in de lokale en internationale pers, waaraan hij regelmatig bijgedragen leverde, weten dat hij een uiterst scherpzinnige schrijver, een begenadigd analist, een onvermoeibare verteller was, die zelfs door de duisternis heen optimistisch bleef. Hij was ook een uitstekende tweetalige chroniqueur van de Egyptische revolutie en hield de wereld regelmatig op de hoogte van de ontwikkelingen. Degenen die hem persoonlijk kenden – en misschien degenen die hem volgen op twitter, weet dat hij was een hopeloze romanticus was; en een zeer betrouwbare vriend. Hij had ook een voorliefde voor zelfspot, noemde zichzelf een Batman.

Hij was zeer eerlijk voor zichzelf en voor anderen. Zijn fundamenten zijn nooit veranderd. Hij verafschuwde labels en liep als zodanig nooit met zijn politieke voorkeuren te koop. Hij kwam op voor de rechten van alle Egyptenaren. Hij stond voor de onderdrukten, duldde geen onrecht en schuwde nooi een impopulaire positie. Hij was altijd in staat om bruggen te slaan, zelfs naar degenen die het verst leken.

Een citaat van Bassam Sabry: “Ik heb geleerd dat je anderen niet kunt helpen, tenzij je eerst jezelf helpt. Maar ik heb ook geleerd dat de grootste eer die men zou kunnen ervaren is om te komen tot een echte serendipiteit van een kans om te helpen en vreugde brengen voor een ander mens. “

Ik ken hem al ruim 13 jaar – met een paar jaar zonder contact – maar nooit verschillende hij van wat hij nu is. Ondanks dat hij werd een paar kilo zwaarder en experimenteerde met gezichtshaar, heeft hij altijd zijn ​​natuurlijke charme en koelte moeiteloos kunnen bewaren. Hij was moeilijk te peilen, hij liet nooit de woede zijn redenering beheersen, een zeldzame vaardigheid. Innerlijk was hij echter een kolkend vat van emoties was. Hij was diep menselijk feilbaar en tegelijkertijd analytisch mentaal zeer sterk.

Hij was ook ontwapenend oprecht. Misschien nog nooit zo veel als in een artikel dat hij schreef en publiceerde toen hij 30 werd. Hij publiceerde het ook een Engels vertaling, die zich nu laat lezen als zijn manifest voor het (zijn) leven. Ik heb wat quotes uit dat artikel aangehaald. Misschien wel de beste beschrijving die ik u van hem kan bieden, is dat hij consequent was in zijn eigen woorden.

“Ik heb geleerd dat er soorten van dood zijn en dat bepaalde soorten mensen ervoor kiezen om te sterven terwijl hun hart blijft kloppen, hun ogen zien, hun lichamen animeren en hun tongen spreken. Die mensen lopen onder ons en verschijnen in ons leven en ze zijn – in het beste geval – comateus. Sommigen van hen worden wakker en reanimeren zichzelf als ze ervoor kiezen om te breken met deze angst voor het leven. En als ze ervoor kiezen om te beseffen dat het de angst om te falen is – of van het toelaten van de waarheid en het aanvaarden en dienovereenkomstig te veranderen, beide zijn – erger dan falen zelf. Maar ik heb me ook gerealiseerd dat sommige een externe bliksemschicht nodig hebben om ze wakker te maken. Ik heb ook geleerd dat de tranen niet beschamend zijn, maar wennen aan onophoudelijke huilen is dat wel.”

En hij was een verschrikkelijke politicus – hij was te principieel voor zijn werk. Tijdens zijn ambt als hoofd van het Politieke Planning Committee van de Al- Dostour partij, een glanzende positie waar hij extreem bescheiden over was. Altijd probeerde hij zijn werk zo goed mogelijk, te midden van politieke machten en persoonlijke politiek idealen te doen. Als zijn methodische benadering van het werk – betrokken zijn, goed, goede planning en overleg – niet in overeenstemming waren met de ego’s aan de top leken te zijn, koos hij ervoor om uit zijn leidende positie te laten varen.

Maar hij had een ongelooflijke capaciteit zich in de gehele samenleving te bewegen. In het co-bezit van een filmproductiebedrijf met zijn broers en zussen (iets waarmee hij nooit te koop liep) was hij even op zijn gemak – en nog belangrijker, even gelukkig denk ik – op een filmset toezicht op een Bollywood – stijl choreografie, of tijdens het brainstormen in een rokerige woonkamer met een aantal van de meest gerespecteerde politieke vrijdenkers van het land. Belangrijker nog is dat hij altijd iets nieuws ter tafel bracht. Een fris idee. Een ander perspectief. Een scherpzinnige kritiek. Zijn toegevoegde waarde was onmiskenbaar, of je hem vroeg om zijn gedachten over de komende verkiezingen, of een romantisch raadsel, of welke auto je wilde kopen. (Ik heb al die gesprekken met hem gehad, eigenlijk).

“Ik heb een of twee keer liefgehad, misschien zelfs drie keer, en na het verlies van mijn geliefde voelde ik me alsof de wereld letterlijk had opgehouden te bestaan​​. Ik ervoer zowel de fysieke pijn als de geestelijke kwelling. En toch ben ik nu een completer mens door die emoties, deze gevoelens te hebben meegemaakt. En nu is de liefde voor mij iets minder onschuldig en misschien minder spontaan op vele manieren, maar het werd ook iets hogers en edel, iets dieper, en dat is een afweging die ik ben bereid om te accepteren. Ik heb ook ontdekt dat de liefste van de liefde is de liefde waarin jij en je geliefde zijn de beste vrienden zo goed is, het vinden van jezelf verlangen om haar te spreken als je verlangen naar blik van haar gezicht. “

In de paar uur geleden dat Bassem’s dood, heb ik talrijke vrienden gesproken op vier continenten. We hebben allemaal gehuild aan de telefoon en hingen daarna op. Het aantal mensen dat Bassem hield – zijn naam betekent overigens “Smiling” – is verrassend. Maar ook niet verwonderlijk gezien de persoon die hij is, maar de stortvloed van liefde en de stroom van verdriet is anders dan alles wat ik heb gezien. Vrienden van hem zijn om zijn huis gaan staan ​, in het donker van de nacht, terwijl ik dit schrijf. De Egyptische sociale media staan er vol van, letterlijk en over taalgrenzen heen, een collectief Bassem gedenkteken, of een gigantische groepstherapie. Er is veel geschreven over de dynamiek van verdriet op het internet, maar het was altijd vanuit een individueel perspectief, of een collectieve ervaring binnen groepen en de koppelingen daarvan. We zijn getuige van diepe droefheid, zoals je die zou ervaren bij de dood van een neef van een goede schoolvriend, maar die de maat van een beroemdheid voorbijgaan. Die gesprekken zijn de online equivalent van het knuffelen van vreemden op de begrafenis van een geliefde. En vele, vele hebben vanavond troost bij elkaar gevonden.

“De belangrijkste dat ik heb geleerd was om me te omringen met hen die ik wil worden of waarvan ik kon leren. En het grootste dat ik heb geleerd is om te bedenken wat ik wil en wat ik wil worden en niet wat ik niet wil en wat ik niet wil worden. “

We zijn in rouw om een lieve vriend die veel te vroeg is vertrokken. Ik treur ook het verliezen van wat had kunnen zijn. Velen zullen zeggen dat Bassem een briljante politieke carrière had kunnen hebben. Misschien is dat zo. Maar hij had ongetwijfeld zoveel te geven. Ik ben verdrietig voor een land waarvan hij zoveel hield, voor een toekomst die hem nodig had en voor al diegenen die nooit de kans zullen krijgen om hem te ontmoeten. Het verlies is persoonlijk en collectief. En het is bijzonder moeilijk te verwerken.

Hier is mijn persoonlijke boodschap aan u allen. Het is een gebed: dat jij net zo vriendelijk, zo slim en zo geliefd, als Bassem Sabry mag worden. Er is niets beter.

Vaarwel, Batman. De wereld is een donkere plaats vanavond”.

Mohamed El Dahshan, een econoom en schrijver, is een niet-plaatsgebonden medewerker van het Rafik Hariri Center, de Atlantische Raad voor het Midden-Oosten.

 

 

 

 

Advertenties

Over Jielis van Baalen

De Arabische Lente heeft in Egypte geleid tot grote veranderingen. Sommigen noemen het een 'Revolutie'. Egypte op weg naar democratie? Ik volg de ontwikkelingen als freelance journalist op de voet en doe daar verslag van.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s