Over islamofobie, de Egyptische jeugd en ramadansoaps

Op IKON radio, De Andere Wereld, zondag 15 juli

Zaterdag 7 juli Egypte en Libië hebben het afgelopen jaar een enorme omwenteling meegemaakt. In Egypte werd Mubarak afgezet en in Libië werd Khadaffi vermoord. In Egypte zijn begin dit jaar parlementsverkiezingen gehouden. De islamisten hebben daarbij 70% van de zetels veroverd. In Libië keek men met argusogen toe. Nu volgt men in Egypte met spanning de verkiezingen in Libië.

Een Libische collega in Cairo vertelt me dat de verkiezingen in zijn land zonder opgave van redenen een tijd werden uitgesteld. Volgens hem “omdat de Moslim Broederschap er niet zeker was van dat ze de overwinning kunnen behalen”.

Op mijn vraag: “Is de concurrentie, net als in Egypte, net zomin gebaseerd op programma’s, maar veel meer op de machtshonger van belangengroeperingen, die hun financiële steun ontvangen uit het buitenland?”, antwoordt hij snel en vooral veelzeggend kort: “Ja!”

Zondag 8 juli Vandaag naar een journalistenforum geweest. Ontwerp van de discussie was: “Roepen de media op tot islamofobie?” Mij was niet duidelijk waarom het thema vragend is aangekondigd. Een uitroepteken was beter geweest. Het is geen vraag, het is een gegeven. Ook in het Midden-Oosten doen moslims er net zo hard aan mee. Absurditeit op zijn best.

De vraag wordt gesteld in een tijd dat de islamisten in Egypte een poging doen het land naar hun religieuze hand te zetten. Andere godsdiensten hebben namelijk geen recht om hun geloof uit te oefenen op Egyptische bodem, en dat geldt ook voor de islamitische sektes die ze afkeuren.

Amnesty International heeft in april een rapport uitgebracht over de discriminatie van moslims in Europese landen. Maar als ik vraag waarom er geen rapport is verschenen over de discriminatie van christenen in de Arabische wereld blijft met verrassend stil.

Maandag 9 juli Als je voor een wat langere tijd in het buitenland zit dan komt het moment dat je afscheid moet nemen van mensen die er al eerder en langer zaten of van mensen waarmee je samen aankwam en die nu weer weggaan. Het heeft iets melancholisch. Alsof er een stukje van jezelf vertrekt.

Toen ik in Cairo aankwam, zat de Nederlandse ambassadeur, mevrouw Suzan Blankhart er al een jaar. Ik had haar voor het eerst ontmoet toen ik met Dries van Agt naar een bijeenkomst in Amman zou gaan. Het vliegtuig van de immer zo geprezen Royal Jordan wilde helaas niet starten en we werden tot nader order afgevoerd naar het Ibis Hotel op Schiphol. Daar, tijdens het ons aangeboden ‘troostdiner’, maakte ik kennis met ‘onze vrouw in Caïro’. Nu gaat ze naar Khartoem. Geen eenvoudige post. Ik wens haar heel veel sterkte daar.

Dinsdag 10 juli Vandaag heb ik een groep toeristen rondgeleid door Oud-Caïro. En ik was aangenaam verrast te zien dat de stadsplanning in Cairo met z’n tijd meegaat. Deze week zijn 20 nieuwe straatnaambordjes gemonteerd in deze wijk. In een poging om met name de toeristen beter van dienst te zijn heeft men panelen geplaatst die bezoekers verwijzen naar de archeologische monumenten in de wijk.

Ik sta versteld van zoveel vernieuwingen in Caïro. De Al-Muizz straat loopt door het hart van Fatimidisch Caïro en is beroemd om zijn prachtige islamitische architectuur. Maar het was erg stil de laatste tijd. De hele wijk is in bijna 20 jaar grondig gerestaureerd. Nu is het een monument van de drie monotheïstisch godsdiensten. Een feest om daar rond te lopen.

Woensdag 11 juli De nieuwe Egyptische president, Mohammed Morsi, doet stoer. Hij tart de militaire junta. Daarmee is de politieke crisis in Egypte veranderd van straatgevechten in een onduidelijk schaakspel. Door het parlement weer bijeen te roepen gaat president Morsi direct in tegen de Hoge Raad van de Strijdkrachten. Het is het bewijs van zijn macht als nieuwe president. Maar het kan uiteindelijk net zo goed een vrij zinloos gebaar zijn. Want alle wetten die het parlement aanneemt moeten immers eerst door  de rechter worden goedgekeurd.

Intussen zullen zowel de president als het leger willen laten zien wie de touwtjes in handen heeft. Ik zie nu wel een belangrijk verschil. Deze keer lijkt het erop dat de strijd zal worden uitgevochten in rechtszalen en in politieke achterkamertjes in plaats van op straat. Daar kunnen de meeste Egyptenaren, volgens mij, in ieder geval blij mee.

Donderdag 12 juli In elke revolutie zijn winnaars en verliezers. In meer gewelddadige revoluties, zoals in Libië, zijn de leiders geëxecuteerd. In Egypte is de overgang vreedzamer verlopen. Het land is onderweg naar een nieuwe en betere toekomst. Er is in achttien maanden al veel bereikt door de Egyptenaren.

“Maar we kunnen het allemaal verliezen als we onze jongeren verliezen in het proces. Die groeien op in een wereld die is erg verwarrend is voor hen”, aldus Mahmoud, een oudere collega journalist van me. Nu de gevestigde politieke partijen de opstand, die de jongeren zijn begonnen, hebben gebruikt voor hun eigen belangen, voelen veel jongeren zich overbodig en machteloos.

“Daarom”, waarschuwt Mahmoud, “moeten we beginnen met hen te vertellen hoeveel we van ze houden en dat we oog hebben voor hun belangen. Want wie zijn jeugd verlies, verliest zijn toekomst”. Doet me denken aan de tiende plaag in Egypte.

Vrijdag 13 juli Over een week begint de vastenmaand Ramadan weer. Tijdens de ramadan worden tv-series uitgezonden die speciaal voor deze vastenmaand worden gemaakt. Erg vrolijk wordt je trouwens niet van die series. Ze staan bol van liefdesverdriet en huiselijk geweld.

Eerder deze week bezocht ik de Staats TV Company, die een aantal van deze series produceert. “De eens zo succesvolle soapseries, die speciaal voor de maand Ramadan worden geproduceerd door de Egyptische Staatstelevisie, dreigen uit de lopen op een financiële ramp”, zo vertelde de manager. Dit jaar maken de Ramadanseries van de Staats TV een enorm verlies. “Dat is het rechtstreekse gevolg van de  instabiliteit van het land en het geweld sinds de opstand van vorige jaar.

Ondanks al deze misère wellicht een goed moment om eens diepgravend na te denken over de buitengewoon armetierige kwaliteit van deze ramadan tv-series.

Advertenties

Over Jielis van Baalen

De Arabische Lente heeft in Egypte geleid tot grote veranderingen. Sommigen noemen het een 'Revolutie'. Egypte op weg naar democratie? Ik volg de ontwikkelingen als freelance journalist op de voet en doe daar verslag van.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s