@Alaa Abd El Fattah schrijft uit de gevangenis

De krant Ahram Online publiceerde gisteren de tekst van de nieuwste blogpost van Abd El-Fattah. Deze blogger van het eerste uur wordt gevangen gehouden op beschuldiging van het beledigen en bedreigen van militairen in Egypte. Hij schrijft over zijn verdriet en pijn, nu hij niet bij zijn hoogzwangere vrouw kan zijn. Daarom doet hij een beroep op zijn sympathisanten om aanstaande vrijdag zijn verjaardag te vieren door te protesteren op het Tahrirplein.

In de Nederlandse pers is, na de opstand van januari dit jaar, de aandacht voor Egypte in snel tempo verslapt. Wat zich hier allemaal afspeelt is wellicht geen wereldnieuws. Maar voor vele Egyptenaren is het leven er beslist niet op vooruit gegaan. Ook de pogingen van het militaire regime om criticasters de mond te snoeren zijn sterk toegenomen. Het regime schildert hen graag af als gevaarlijke reactionairen die een gevaar zijn voor de samenleving.

Daarom heb ik Alaa’s brief uit de gevangenis vertaald. Het is goed de persoonlijke verhalen te lezen van Egyptenaren die opkomen voor hun rechten. En daarvoor een hoge prijs moeten betalen.

“De laatste drie jaar heb ik de Eid doorgebracht in het buitenland, ver weg van mijn familie. Vroeger was elke dag als de andere dagen: naar het werk gaan in de ochtend en ’s avonds laat weer terug naar huis. We zouden niet eens hebben gemerkt dat het Eid was als niet iemand ons had gefeliciteerd.

Dit jaar was ik van plan om de Eid door te brengen met mijn familie, maar de militairen ontnamen mij het recht om met mijn familie samen te zijn. Ik heb de Eid doorgebracht in een cel en mijn familie heeft de hele dag in een lange rij moeten wachten om mij te zien. Uiteindelijk mochten slechts een paar van hen mij ontmoeten. Voor maar enkele minuten. Ze werden begeleid door twee keer zo veel politieagenten.

Terwijl ik vroeg hoe het met mijn moeder ging – want zij was net een hongerstaking begonnen voor mijn vrijlating en probeerde ik mijn woede te overwinnen omdat ieder contact met Manal was geweigerd – verstreek de bezoektijd. Zo eindigde de eerste dag van de Eid.

De gevangbewaarders, politieagenten en onderzoekers vierden Eid, wat betekende dat de gevangenis op halve capaciteit werkte. De cel bleef vier dagen achtereen gesloten – geen bezoek, geen kranten, geen eten van buiten de gevangenis, helemaal niets. Criminelen mogen geen Eid vieren? God verhoede het!

Als ik de felicitatietweets niet had ontvangen, zou ik niet hebben geweten dat het buiten Eid was. Met dank aan al degenen die hiervoor hebben gezorgd, en op het idee kwamen.

Eid is nu voorbij en mijn verjaardag is in aantocht. Ook mijn verjaardag heb ik de afgelopen vier jaar ver weg van mijn familie gevierd, maar deze zou speciaal worden. Het is mijn 30e verjaardag, en ik besef en erken dat ik de volwassen wereld ben ingegaan, en er is geen weg meer terug. Ik was van plan mijn verjaardag op 18 november te vieren met mijn revolutionaire kameraden op het Tahrirplein. En ’s avonds met mijn familie, slechts enkele dagen voor de geboorte van mijn zoon Khaled. Maar natuurlijk zal niemand vrijdag in staat zijn om mij te bezoeken in de gevangenis, en er worden geen deuren geopend.

Dus probeer om het voor mij te vieren op het plein, want toen ik het nieuws ontving gaf mij dat troost en het maakte me gelukkig, al was het maar voor een paar tellen. Er zijn protesten buiten de militaire rechtbank (die ik helaas niet kan horen, want ik zit aan de andere kant van het gebouw gevangen, maar ik hoorde het van andere gevangenen). De demonstraties tegen de militaire processen verspreiden zich over het hele land, van Luxor tot Alexandrië. Maar er zijn ook protesten in Oakland en San Francisco, plaatsen die ik kort bezocht om er stakingen en vergaderingen bij te wonen; waar ik veel van hield.

Zo ging de Eid voorbij, en zo zal het ook met mijn verjaardag vergaan. Ik ben er aan gewend om tijdens deze gebeurtenissen ver van mijn familie te zijn, maar hoe zal het zijn met de geboorte van mijn zoon Khaled? Hoe zal zijn om de geboorte van mijn eerste kind te missen? Hoe kan ik het aan niet bij Manal te zijn op dat belangrijke moment? Hoe weet ik tijdens het wachten of het goed met haar gaat of niet? Ik zal zijn gezicht niet zien, of het gezicht zijn moeder net na zijn geboorte! En hoe kan ik hem onder ogen komen als ik uit de gevangenis kom, terwijl ik hem had beloofd dat hij in vrijheid zou worden geboren?

We noemen hem Khaled om zo een deel van de enorme schuld die we aan Khaled Saeed verschuldigd zijn terug te betalen. Maar in plaats van degenen die hem hebben vermoord gevangen te zetten, gaan wij naar de gevangenis”.

Advertenties

Over Jielis van Baalen

De Arabische Lente heeft in Egypte geleid tot grote veranderingen. Sommigen noemen het een 'Revolutie'. Egypte op weg naar democratie? Ik volg de ontwikkelingen als freelance journalist op de voet en doe daar verslag van.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s