Schaduwzijde van de revolutie

De revolutie in Egypte heeft uiteindelijk geleid tot de val van Mubarak. Daarmee kwam een einde aan een periode van bijna 60 jaar dictatuur, die begon onder president Gamal Nasser. Met name tijdens het bewind van zijn opvolgers Anwar Sadat en Hosni Mubarak bestond het leven van de gewone Egyptenaar uit niet meer dan de dagelijkse strijd om het bestaan.

Meer dan 40 procent van de Egyptische bevolking leeft onder de armoedegrens van 2 dollar per dag. Dat zijn ruim 32 miljoen mensen; twee keer de bevolking van Nederland. En veel kansen om hun lot te verbeteren hebben ze niet. Ruim 60 procent van de Egyptenaren is analfabeet. En als je dan ook nog weet dat volgens het laatste UNESCO- rapport de kwaliteit van het onderwijs in Egypte, op afstand het allerslechtste is in het hele Midden-Oosten, dan moet er op korte termijn wel heel veel veranderen in Egypte.

Na de revolutie was de euforie groot. Nu zou alles snel ten goede veranderen. Democratie en welvaart lagen als het ware voor het oprapen. De macht werd overgenomen door intellectuelen. Een zeldzame kans om dichter bij de gewone mensen te komen, die vroeger niet meer waren dan de ‘zwijgende meerderheid’. Toch zijn de afgelopen zes maanden, op zijn zachtst gezegd, op een teleurstelling uitgelopen. Van de zo gehoopte verbeteringen van de levensstandaard is niet veel terechtgekomen. Integendeel, voor de gewone Egyptenaar is de situatie er alleen maar beroerder op geworden.

De nieuwe leiders in Egypte hebben van alles beloofd, zonder echt iets te doen om de situatie te verbeteren voor de mensen die trachten hun kinderen een betere toekomst te geven. Miljoenen Egyptenaren leven in arme wijken onder soms erbarmelijke omstandigheden. Niet dat ze zich daarbij neerleggen. Maar ze hebben niet de keuze om de hel waartoe ze veroordeeld om in te leven te verruilen voor een betere plaats.

Duizenden inwoners van Cairo kunnen de hoge huren van de appartementen in Cairo niet meer betalen. De mensen vluchten naar het platteland. De landbouwgrond is goedkoop en is de laatste jaren in rap tempo volgebouwd met woningen. Maar als gevolg van de overbevolking, veroorzaakt door de relatief lage prijzen voor huisvesting, barsten daar de dorpen nu uit hun voegen. Ze zijn uitgegroeid tot een sloppenwijken, met slechte wegen, die in de winter nauwelijks begaanbaar zijn. De lucht is gevaarlijk ongezond, door de grote bergen afval die dagelijks staan te branden.

Hoewel de bewoners moeten betalen voor het schoonmaken van de straten, wordt er zelden een vuilnisophaler gezien. En veilig drinkbaar water behoort ook niet tot de basisvoorzieningen. Inmiddels worden de bewoners van dit soort plaatsen ‘krottenbewoners’ genoemd.

Deze dorpen zijn flagrante voorbeelden van het lijden dat miljoenen Egyptenaren in het hele land dagelijks moeten verdragen. En dat terwijl, in hun ogen, de nationale politici zich meer bezig lijken te houden met haarkloverij en marginale kwesties dan dat ze zich bekommeren om het lot van deze arme mensen.

Sinds de volksopstand in januari heeft de politieke en culturele elite alleen maar ruzie gemaakt over de vraag of de grondwet moet worden opgesteld vóór de verkiezing van een nieuw parlement, of dat er supra-constitutionele beginselen moeten worden vastgelegd om ervoor te zorgen dat er nooit een theocratie in Egypte zal kunnen bestaan.

Maar voor miljoenen arme Egyptenaren is dat gekrakeel een ‘luxe’ die zij zich eenvoudigweg niet kunnen veroorloven. Zij voelen zich gedwongen hun kinderen te laten leven in een rokerige omgeving en zien geen kans om hun lot te verbeteren.

Al die mensen die praten over democratie weten niet of nauwelijks onder welke beroerde omstandigheden miljoenen van hun landgenoten leven. Ze zouden eens moeten gaan kijken. Ik wed dat ze het daar vanwege het vuil en de stank niet lang zullen volhouden.

Woorden als democratie, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid zijn veel in omloop in het post-Mubarak Egypte. Maar het zullen holle woorden blijven als ze niet in actie worden vertaald. Actie die de arme Egyptenaren verheft en hen een beter leven en een betere toekomst zal geven. Tot die tijd blijven miljoenen Egyptenaren leven in de schaduw van de revolutie.

Advertenties

Over Jielis van Baalen

De Arabische Lente heeft in Egypte geleid tot grote veranderingen. Sommigen noemen het een 'Revolutie'. Egypte op weg naar democratie? Ik volg de ontwikkelingen als freelance journalist op de voet en doe daar verslag van.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s