Wie zijn toch die ‘misdadigers’ die demonstranten aanvallen?

Vanaf het begin van de 25 januari-revolutie werden misdadigers door het vallende regime ingezet tegen het volk. De term ‘misdadiger’ is ondertussen zo veel gebruikt dat hij bijna alle betekenis heeft verloren.

De betogingen op het Tahrirplein van afgelopen vrijdag werden aanvankelijk enigszins overschaduwd door de angst voor gewelddadige aanvallen van gewapende bendes. De revolutie is in de ogen van deze bendes een gevaar voor de nationale veiligheid. Vandaar de vrees dat de betogingen een aanleiding zouden kunnen vormen voor het ontketenen van geweld door misdadigers, die een serieuze bedreiging vormen voor de stabiliteit van het land.

Deze misdadigers, geheime organisaties, schurken, of ‘baltageya‘ zoals ze in Egypte worden genoemd, worden gerekruteerd in de sloppenwijken van de grote steden, in het bijzonder in Cairo.

De term baltageya (enkelvoud baltagy) komt van het Turkse woord balta, dat ‘bijl’ betekent. Baltagy verwijst dus naar iemand die met een bijl zwaait, oftewel een houthakker. De Egyptische schrijver Howeidy betoogt in een artikel in de krant Al-Shorouk dat tijdens de Egyptische revolutie de term baltagy werd gebruikt voor lieden van buiten de kring van demonstranten, vredelievende burgers en politie. Wanneer zich botsingen voordoen krijgen deze baltageya onmiddellijk de schuld. En dat is niet toevallig, want de baltageya of misdadigers worden ingehuurd om met veel geweld de demonstranten aan te vallen. Daarmee zorgen ze voor veel angst en chaos.

Deze misdadigers behoren tot het (oude) regime. Ze dragen geen speciale kleding en zijn dus moeilijk als zodanig te herkennen. Een wereldwijd voorbeeld van hun optreden zijn de schermutselingen die plaatsvonden op 2 februari, bekend geworden als de ‘Slag van de kamelen’. Toen werden duizenden demonstranten op het Tahrirplein aangevallen door baltageya, die driftig zwaaiend met wapens, op paarden en kamelen, het plein op stormden. De aanvallers werden aangeduid als misdadigers en het was iedereen duidelijk dat zij waren ingehuurd door het Mubarak regime. Sommige voormalige parlementsleden van de inmiddels ontbonden NDP worden er van beschuldigd de baltageya te hebben geronseld om de demonstranten die dag aan te vallen.

Sinds het aftreden van oud-president Mubarak is de term baltageya een verzamelnaam geworden voor iedereen die om uiteenlopende redenen wordt gearresteerd. Voortaan vallen dus zowel gearresteerde demonstranten als inbrekers of dieven onder die term.

De term baltageya wordt nu zo vaak gebruikt, dat niet meer duidelijk is wie ermee worden bedoeld. Volgens de ‘gewelddadigheidwet’, die door de Hoge Raad van de Strijdkrachten (SCAF) in maart 2011 werd uitgevaardigd, geldt de term voor iedereen die “een ander bedreigt… met de bedoeling om hem bang te maken of lichamelijk of financieel schade te berokkenen, dan wel de beslissing of handeling van het slachtoffer te beïnvloeden.”

De gewelddadigheidwet is de zoveelste de wet die toegevoegd is aan de reeks bestaande wetten die de overheid gebruikt om haar greep te versterken. De wet is echter nogal vaag het en kan derhalve tamelijk willekeurig worden toegepast op iets dat men als een misdaad aanmerkt. Wanneer de zittende autoriteiten er behoefte aan hebben om de touwtjes strakker aan te trekken, worden bestaande wetten eenvoudigweg aangepast of wordt een nieuwe wet uitgevaardigd.

Aanhangers van het oude regime gebruiken de term baltageya om iedereen die ingaat tegen de  autoriteiten te criminaliseren. Een van de politieke activisten reageerde op facebook: “Ze noemen ze criminelen, omdat ze gekleed gaan in hemdjes en een gekneusd gezicht hebben. In werkelijkheid zijn het helden die hun angst hebben overwonnen.”

Naar aanleiding van het hardhandige optreden tegen de sit-in op het Tahrirplein op 9 maart werden de foto’s van verschillende arrestanten op de Egyptische nationale televisie getoond die daarbij in een adem als misdadigers werden aangemerkt. Onder de arrestanten was ook de bekende Egyptische acteur Aly Sobhy. Zijn arrestatie riep veel woede op onder Egyptische kunstenaars, die meteen een campagne voor zijn vrijlating startten. Na zijn vrijlating nam Sobhy deel aan een theater project getiteld No Time for Art, waarin hij over zijn arrestatie vertelt, met op de achtergrond de Egyptische tv-beelden waarin hij als een misdadiger wordt afgeschilderd.

De Engelse term thug wordt al decennia gebruikt voor gewelddadige bendes die worden ingehuurd om politieke conflicten ‘op te lossen’ of juist te verstoren. In het verleden werden bijvoorbeeld vakbondsbijeenkomsten door thugs met geweld uit elkaar geslagen.

Zo werd bijvoorbeeld afgelopen maart een aantal vakbondsleden in Suez met veel geweld aangevallen door thugs, toen ze probeerden een algemene vergadering bij te wonen. Een van hen beweerde dat het bestuur van de Suez Cementfabriek de misdadigers heeft ingehuurd om de protesten te verstoren.

Tijdens de parlementsverkiezingen van 2005 en 2010 werd een groot deel van de uitgaven voor de campagne besteed aan het inhuren van thugs. Volgens een onderzoek, dat Ahram Online tijdens de verkiezingen in 2010 uitvoerde, zouden de criminelen tussen de LE500 (€ 67) en LE 50.000 (€ 6700) hebben ontvangen, afhankelijk van het soort ‘dienstverlening’ en de moeilijkheidsgraad ervan. De thugs werden meestal voorzien van valse identiteitspapieren. Naar men zegt bieden veel politiemensen regelmatig hun diensten aan voor deze thugs.

Het resultaat van de verkiezingen in 2010 betekende een aardverschuiving voor de NDP van Mubarak, die een einde maken aan iedere vorm van politieke rivaliteit. Veel mensen klagen dat de gewelddadigheid na de revolutie alleen maar is toegenomen. Volgens sommigen is dat te wijten aan een gebrek aan politie op straat, volgens anderen wordt het geweld vanuit de gevangenissen georganiseerd door leden van de voormalige NDP.

Een moeder vertelde dat ze op 28 januari met haar twee kinderen in de auto onderweg was naar huis. Toen ze de ringweg naderde werd haar auto door een bende schurken aangevallen. Geen van hen was ouder dan 20 jaar. Ze droegen stokken en een van hen had een lang mes. Een van hen begon op haar raam te kloppen, maar ze deed niet open, waarop ze op de auto begonnen ze te slaan. De achterruit brak en het glas viel in stukken op haar kinderen, die op de achterbank zaten. Nadat ze weg reed werd ze naar huis begeleid door voorbijgangers, om andere criminelen bendes te vermijden. Ze wilden geen geld. Hun enige doel was om mensen, zonder enige aanleiding, bang te maken.

Aan de andere kant legt de huidige interim-regering de schuld van de recente botsingen tussen burgers en de politie bij de georganiseerde bendes, maar zonder aan te geven wie er achter zitten. Het geweld dat plaatsvond op 28-29 juni nadat burgers en families van martelaren van de revolutie botsten met de politie, waarbij meer dan duizend gewonden vielen, werd volgens het regime met voorbedachten rade georganiseerd.

Volgens een onderzoek werden de confrontaties op instigatie van onbekenden georganiseerd. Het rapport beweert dat auto’s zonder nummerplaten zijn gezien die stenen aanvoerden naar het Tahrirplein. De constatering versterkt slechts de vermoedens dat het Ministerie van Binnenlandse Zaken achter het geweld zat.

Advertenties

Over Jielis van Baalen

De Arabische Lente heeft in Egypte geleid tot grote veranderingen. Sommigen noemen het een 'Revolutie'. Egypte op weg naar democratie? Ik volg de ontwikkelingen als freelance journalist op de voet en doe daar verslag van.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s